# κουπλέ 1 :
Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή, κόψ’ τη φωνή σου, σώπασε,
κι επιτέλους αν ο λόγος είναι αργυρός, η σιωπή είναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια, οι πρώτες λέξεις που άκουσα από παιδί,
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα, μου λέγαν «Σώπα»!
Στο σχολείο μου ‘κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
και μου λέγαν : Εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!
Με φιλούσε το πρώτο αγόρι που ερωτεύτηκα και μου λέγε:
«Κοίτα μην πεις τίποτα και «Σώπα!»
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάστηξε μέχρι τα είκοσι μου χρόνια.
Ο λόγος του μεγάλου , η σιωπή του μικρού.

# κουπλέ 2 :
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο, «Τι σε νοιάζει;», μου λέγαν, «θα βρεις το μπελά σου, Τσιμουδιά, Σώπα».

Αργότερα φώναζαν οι προϊστάμενοι «μη χώνεις την μύτη σου παντού
Κάνε πως δεν καταλαβαίνεις και σώπα»
Παντρεύτηκα και έκανα παιδιά και τα μαθα να σωπαίνουν
Ο άντρας μου ήταν τίμιος και εργατικός και ήξερε να σωπαίνει
Είχε μάνα συνετή που του λεγε σώπα
Στα χρόνια τα δύσεκτα οι γείτονες με συμβούλευαν «μην ανακατεύσαι
πες πως δεν είδες τίποτα και σώπα»

# κουπλέ 3 :
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμία ζηλευτή μαε ένωνε όμως το σώπα
Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας στόμα ε΄χουμε και μιλιά δεν έχουμε
Φτιάξαμε τον σύλλογο του σώπα και μαζευτήκαμε πολλοί
Μια πολιτεία ολόκληρη μαι δύναμη μεγάλη μα μουγγή
Και εγώ εδώ απόψε που είμαι μπροστά σου σου λεώ κόψε την φωνή σου ή μίλα!!